Ongeneeslijk - de Corso-Koorts

Het lijkt wel wat op herpes, je raakt er nooit van af,

 

van de Corso-Koorts.

 

Elk jaar stijgt die weer, onder bijna alle inwoners in Vollenhove, het stadje in Nederland waar ik ben opgegroeid. 

En ik ben ook nog steeds besmet, hoewel ik er al sinds 1983 niet meer woon.

 

De Corso-Koorts is alleen veel beter dan herpes, omdat je er geen lichamelijke klachten van hebt - afgezien van wat vermoeidheid en een kater - maar het is niet zo eenvoudig om te beschrijven:

Het is zo'n tinteling in het hele lichaam. Een energie die de hele maand augustus opzet, althans onder ons Vollenhovenaren. Bijna iedereen kan niet anders als bij te dragen aan ons bloemencorso.

 

Zolang ik mij kan herinneren is op de laatste zaterdag van augustus een optocht met praalwagens met miljoenen dahlias. Echt miljoenen!

 

Het Corso Vollenhove.

Fantasties - ons Corso

Ieder jaar worden er ongeveer 12 wagens gebouwd. Elke wagenbouwersgroep kan een eigen onderwerp kiezen. In 2018 waren het bijvoorbeeld

  • Roadhogs " - een fantasieverhaal geïnspireerd door de laatste Mad Max-film "Fury Road"
  • "Alert" 
  • "Kappen" 

Alle deze prachtige Fotos zijn gemaakt door Marieke Tromp. Hartelijk dank!

Er is heel veel kreativiteit voor nodig om zo'n idee indrukwekkend en gedetailleerd uit te voeren.

Er worden voornamelijk dahlia's verwerkt, in verschillende soorten en ontelbare kleuren. Voor fijnere afbeeldingen worden ook zaden en pitten verwerkt.

Klick op de foto om meer Maskers te zien...
Klick op de foto om meer Maskers te zien...

Sommige wagens brengen hun idee nog meer tot leven door figuratie in originele kleding en met een professionele maskers.

 

Maar voordat het zover is, moet er veel gebeuren.

Aan het begin van het jaar wordt het idee besloten en als maquette gepresenteerd. Na de planning wordt er in april begonnen mit het bouwen: het frame van staal en draad wordt gemonteerd op het onderstel van een vrachtwagen. Daar wordt gaas over gespannen. Met schuimstof krijgt het geheel de vorm. Het chassis is volledig geïntegreerd.

Weken worden kostuums genaaid, choreografieën ingestudeerd en alles gedaan voor een rijke dahlia-oogst.

 

Op de laatste 1-2 dagen en nachten giert de Corso-Koorts door de aderen van alle "Vollenhovenaren": de verse bloemen moeten met kleine spijkertjes op het schuim worden geprikt.

 

De piek van de Corso-Koorts is op zaterdagochtend: buiten de schuur worden in gewaagde manoeuvres de delen van de wagen in elkaar gezet, de laatste bloemen worden er op geprikt en alle techniek nog even getest voordat het Corso onvoorwaardelijk om 14 uur begint.

 

Het resultaat? Fantasties - letterlijk en figuurlijk!

Projektmanagement - vanaf het begin

Zo'n creatief wonder is echt feilloos georganiseerd projectmanagement. De perfecte combinatie van tijd en geld.

 

En nu komt het: voor iedereen is dit vrijwilligerswerk. Niemand krijgt er een vergoeding voor!

 

Iedere Wagenbouwersgroep heeft de structuur van een vereniging, vaak is die ontstaan uit een groep van tieners. De groep waar ik vroeger bij was, heet niet alleen " de Vereniging " maar is ook een geregistreerde vereniging met ongeveer 60 leden (waarvan meer dan de helft in de tweede generatie) en vele donateurs en sponsors. Als je lid wilt worden, betaal je een jaarlijkse bijdrage van ongeveer € 200.

 

Welke kwalificatie je mee moet brengen? Geen harde!

Maar alleen een zachte! Inzet: de verplichting om in je vrije tijd een wagen te bouwen.

 

De vereniging heeft een voorzitter en een penningmeester. De hiërarchie is vlak. De oudere leden zorgen ervoor dat het wagenbouwers-gen overgedragen wordt aan de volgende generatie. Er is geen theoretische opleiding voor en er bestaat ook geen manual waarin je na kunt kijken.

 

Maar voor elk talent is er iets te doen hoor!

Als lid wordt je gevraagd wat je graag wilt doen: techniek, planning, ledenservice, budget, marketing , creatieve afdeling, kostuums, masker, catering, operationele organisatie, enz. Als je nog geen talent hebt ontdekt, kun je ieder jaar iets nieuws proberen. Zo vergroot je geleidelijk aan je eigen comfortzone. Zelfs voor mensen die volledig vrij van enig talent lijken, zijn er baantjes met een meditatief karakter, bijvoorbeeld gaatjes in platen van metal maken, zandzakken opvullen als tegengewicht voor dynamische delen of touw uitrafelen voor pruiken. Dat zijn trouwens allemaal populaire baantjes voor het onderhouden van relaties. En dat heeft een enorme impact op de saamhorigheid!

 

Pas aan het einde, dan moet iedereen helpen bij het prikken van de bloemen.

En niet alleen alle leden, maar ook de hele familie met de kinderen, ook vrienden, kennissen en collega's zijn van harte welkom om te helpen. Er komen zelfs toeristen - niet alleen het beroemde Corso te zien, maar ook om te helpen.

Het kan dus maar zo gebeuren, dat op vrijdagavond voor de grote dag wel zo'n 300 mensen in één van de 12 schuren of hallen zitten om bloemen te prikken of op de een of andere manier helpen die wagen klaarte krijgen voor de optocht. Allemaal vrijetijdsbesteding.

 

Om het gezellig te maken, is er koffie met ontbijtkoek, patat met mayo en bitterballen. Dus echte Nederlandse specialiteiten ;-)

 

Als het einde in zicht is, wordt er ook een biertje gedronken. De hele avond worden de Nederlandse party-hits gezongen, met de tafelgenoten over van alles en nog wat gepraat en vooral veel gelachen. 

 

En dat alles tijdens het "werk". Hier mag dat.

 

Klik op de foto om te zien hoe party en werk samengaan.

Dit is een prima gelegenheid om met mijn vroegere vrienden weer even bij te kletsen.

Twee jaar geleden zat ik naast mijn jeugdliefde Henri. We hadden elkaar al jaren niet meer gezien. Terwijl we de ene bloem na de andere prikten, haalden we herinneringen op. Onder ons: het fonkelde nog steeds een beetje ...

Het is gewoon de maximale combinatie van samenwerking, gezelligheid en saamhorigheid.

 

Afhankelijk van het aantal bloemen (wel 400.000 per wagen!) en organisatie, duurt het bloemen prikken soms tot midden in de nacht, soms tot 4 in de ochtend en soms zelfs wel tot zaterdagochtend om 12 uur! Er is namelijk geen alternatief is voor het eindpunt. Alles moet zaterdag om 14.00 uur klaar zijn. Dan begint het corso. Twee keer gaat het spektakel rond voor wel 30.000 bezoekers. En 's avonds om 20.30 uur weer twee keer, uiteraard met verlichting.

 

Dit is volgens mij de beste school voor projectmanagement, teamwork, motivatie en persoonlijkheidsontwikkeling. Iedereen leert verantwoordelijk en loyaal te zijn.

 

Daar kan menig bedrijf een voorbeeld aan nemen!

Motivatie = Productiviteit

In de afgelopen jaren heb ik me vaak afgevraagd:

 

"Waarom doen de mensen in Vollenhove dat?"

  • Voor het geld?

Nee!

Zo'n wagenbouwersgroep is net als een klein bedrijf. Een wagen bouwen kost tussen de € 10.000 en € 30.000. Dit wordt gefinancierd door contributie, donaties, sponsoring en start- en prijzengeld.

 

Alle leden en de mensen die helpen krijgen geen geld voor hun werk. Integendeel, de leden moeten zelfs contributie betalen om mee te mogen doen. Veel mensen nemen zelfs vakantie om een wagen te kunnen bouwen!

 

Het is echt pure passie!

  • Om te winnen?

Min of meer!

Er zijn twaalf prijzen te winnen. Professionele juryleden beoordelen de wagens op drie criteria: idee, uitvoering en afwerking. Sommige groepen gaan voor de eerste prijs, anderen doen mee om er bij te zijn. Hoe hoger het aantal punten, hoe meer geld. Maar er wordt nauwelijks over het prijzengeld gediscussieerd, veel meer over het aantal punten om er het volgende jaar van te leren.

 

Ongeacht welke prijs: op de zondag na het Corso wordt er een groot wagenbouwersfeest gevierd, iedereen gaat uit z'n volledig uit z'n plaat!

 

Wat motiveert ons Vollenhovenaren voor deze hype?

  • het plezier
  • het spel te kunnen vergelijken
  • de mogelijkheid om zichzelf te ontwikkelen
  • het gevoel iets zinvols bij te dragen
  • deel uit te maken van een gemeenschap
  • het gevoel iets samen te creëren dat je alleen nooit kunt bereiken
  • en natuurlijk: de party!

Pure dopamine! Het maakt je trots en gelukkig. En motiviert om volgend jaar weer verder te gaan. Al generaties lang ...

 

Is dit niet een prachtig rolmodel voor bedrijven?

Een erfenisje van mijn vader

Al 35 jaar ben ik eind augustus altijd in Vollenhove.

Dit jaar belde mijn broer me 6 weken van tevoren om te vragen of we komen helpen bloemen te prikken. Omdat ze dit jaar zo ongelooflijk groot bouwen hebben ze elke helpende hand nodig. Ik voelde onmiddellijk de Corso-Koorts in me opkomen. Heb meteen mijn man, onze gastfamilie en een vroegere collega gevraagd of ze ook komen helpen...

 

Eigenlijk ben ik al jaren geen actief lid meer en help ook nauwelijks nog mee. Maar ik steun "mijn" vereniging inactief in de "Club van 50". Deze Club heeft iets meer dan 50 leden, de meesten zijn ouder dan 50 und betalen een contributie van € 50 per jaar. Zo hoor ik er nog steeds een beetje bij... En dat merkte ik toen ik dit jaar na het Corso hoorde dat "wij" de 2e prijs hadden gewonnen. Ik kreeg er kippevel van!

 

Sinds een paar jaar doen mijn zus en ik ook vrijwilligerswerk voor de organisator. Wij verkopen tickets aan de kassa. Hoe meer tickets we verkopen, hoe hoger het prijzengeld ;-) Dat is leuk en geeft een goed gevoel. We hebben dit werk overgenomen van onze vader en daar zijn we trots op.

 

We raken de Corso-Koorts niet kwijt. Nooit ...

Maar eigenlijk wil ik dat ook helemaal niet!

Klick op de Foto voor het kippenvel-video